Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι αυτοκυριαρχία σημαίνει να ελέγχεις τα συναισθήματά σου ή να τα καταπιέζεις.
Στην πραγματικότητα, η αυτοκυριαρχία δεν έχει σχέση με την άρνηση του συναισθήματος, αλλά με τη σχέση που έχουμε μαζί του.
Όταν ένα συναίσθημα εμφανίζεται έντονα — φόβος, θυμός, θλίψη — δεν είναι εχθρός. Είναι ένα μήνυμα του οργανισμού μας.
Το πρόβλημα ξεκινά όταν αυτά τα μηνύματα ενεργοποιούνται αυτόματα, βασισμένα σε παλιές εμπειρίες, και καθορίζουν τη συμπεριφορά μας στο παρόν χωρίς να το επιλέγουμε.
Πολλοί άνθρωποι ζουν έτσι:
αντιδρούν στο σήμερα με βάση το χθες.
Ένα βλέμμα, ένας τόνος φωνής ή μια σιωπή μπορεί να ενεργοποιήσει αντιδράσεις που δεν αντιστοιχούν στη σημερινή πραγματικότητα.
Η αυτοκυριαρχία αρχίζει όταν ο οργανισμός μάθει να ξεχωρίζει το «τότε» από το «τώρα».
Ένα παράδειγμα:
Φανταστείτε έναν καπετάνιο στη θάλασσα. Δεν μπορεί να ελέγξει τα κύματα, αλλά μπορεί να μάθει να κρατά σταθερά το πηδάλιο.
Με τον ίδιο τρόπο, ο άνθρωπος που έχει αναπτύξει εσωτερική αυτοκυριαρχία δεν προσπαθεί να εξαφανίσει τα συναισθήματα, αλλά να τα αναγνωρίσει, να τα ρυθμίσει και να επιλέξει πώς θα κινηθεί.
Η αξία της Βιοθυμικής προσέγγισης:
Στη Βιοθυμική Ψυχοθεραπεία, η αυτοκυριαρχία δεν διδάσκεται ως τεχνική, αλλά καλλιεργείται μέσα από εμπειρία.
Όταν το νευρικό σύστημα επεξεργαστεί τις παλιές συναισθηματικές εγγραφές και νιώσει πραγματικά ασφαλές στο παρόν, οι αντιδράσεις παύουν να είναι ακραίες.
Ο άνθρωπος αποκτά πρόσβαση σε μια εσωτερική σταθερότητα που δεν βασίζεται στην προσπάθεια, αλλά στη ρύθμιση.
Αυτό επιτρέπει μεγαλύτερη ελευθερία στις σχέσεις, καθαρότερη σκέψη και πιο ουσιαστική παρουσία στη ζωή.
Μέσα από βιωματικές διαδικασίες εστιασμένης προσοχής, το νευρικό σύστημα μπορεί να εδραιώσει αυτή τη σχέση με το παρόν, επιτρέποντας την αυτοκυριαρχία να αναδυθεί φυσικά.
Η αυτοκυριαρχία δεν είναι ένας τελικός προορισμός, αλλά μια δυναμική κατάσταση.
Είναι η ικανότητα να ζούμε στο «εδώ και τώρα», με επίγνωση, ευελιξία και εμπιστοσύνη στον εαυτό μας.
Και όταν αυτό συμβεί, η ζωή παύει να βιώνεται ως συνεχής αγώνας και γίνεται χώρος επιλογής, δημιουργίας και σύνδεσης.
