Μια από τις πιο συγκλονιστικές ανακαλύψεις της ψυχοβιολογίας είναι ότι το ασυνείδητο μας στερείται χρονικού δείκτη. Για το συναισθηματικό μας σύστημα, το «τότε» και το «τώρα» είναι συχνά το ίδιο πράγμα.
Η Διαχρονικότητα του Συναισθήματος
Όταν βιώνουμε μια έντονη εμπειρία, ο εγκέφαλός μας την αποθηκεύει χωρίς ημερομηνία λήξης. Αν πριν από 20 χρόνια βιώσατε μια βαθιά απόρριψη, η συναισθηματική κωδικοποίηση αυτής της εμπειρίας παραμένει «ζωντανή».
Το ασυνείδητο δεν αντιλαμβάνεται ότι σήμερα είστε ένας διαφορετικός, δυνατός ενήλικας. Για εκείνο, ο κίνδυνος είναι παρών κάθε φορά που ένα ερέθισμα θυμίζει την παλιά πληγή.
Ένα Παράδειγμα: Η Αντίδραση που μας Ξαφνιάζει
Φανταστείτε κάποιον που δέχεται μια ήπια παρατήρηση από τον προϊστάμενό του και ξαφνικά νιώθει μια παράλυση ή έναν θυμό που τον ξεπερνά.
Λογικά, η παρατήρηση δεν δικαιολογεί τέτοια ένταση. Όμως, το ασυνείδητό του «αναγνώρισε» τον τόνο της φωνής ενός αυστηρού γονέα από το παρελθόν. Επειδή δεν υπάρχει χρονικός δείκτης, ο οργανισμός αντιδρά σαν να είναι ξανά εκείνο το ανήμπορο παιδί.
Πώς η Βιοθυμική βάζει «Τέλος» στο Παρελθόν
Στις συνεδρίες της Βιοθυμικής, ο στόχος μας είναι να τοποθετήσουμε αυτόν τον χρονικό δείκτη.
Μέσω της Ύπνωσης, βοηθούμε το υποσυνείδητο να συνειδητοποιήσει ότι «αυτό συνέβη τότε, αλλά τώρα είμαστε στο εδώ».
Αυτή η χρονική διαφοροποίηση επιτρέπει στο νευρικό σύστημα να αποφορτιστεί και να σταματήσει να στέλνει σήματα κινδύνου για μάχες που έχουν ήδη τελειώσει.
