Πολλές φορές βιώνουμε μια εσωτερική μάχη: «Ένα μέρος μου θέλει να προχωρήσω σε αυτή τη νέα σχέση, αλλά ένα άλλο μέρος μου τρέμει στην ιδέα και με κάνει να απομακρύνομαι». Αυτή η εμπειρία δεν σημαίνει ότι είμαστε μπερδεμένοι, αλλά ότι η προσωπικότητά μας αποτελείται από διαφορετικές Καταστάσεις του Εγώ (Ego States).
Τι είναι οι Καταστάσεις του Εγώ;
Σύμφωνα με τους John και Helen Watkins, ο ψυχισμός μας δεν είναι μια μονολιθική ενότητα, αλλά ένα σύστημα από διαφορετικά «τμήματα» ή «καταστάσεις». Κάθε τέτοια κατάσταση έχει το δικό της συναισθηματικό φορτίο και τις δικές της ανάγκες.
- Η Λειτουργική Κατάσταση: Είναι ο ενήλικας που ανταπεξέρχεται στις υποχρεώσεις της δουλειάς και της καθημερινότητας.
- Οι “Παγωμένες” Καταστάσεις: Είναι κομμάτια του εαυτού μας που δημιουργήθηκαν σε στιγμές έντονης πίεσης ή τραύματος, συνήθως στην παιδική ηλικία. Αυτά τα κομμάτια παραμένουν «παγωμένα» στο χρόνο, αντιδρώντας στο σήμερα με τα δεδομένα του τότε.
Ο Ρόλος του «Εσωτερικού Προστάτη»
Συχνά, συμπεριφορές που μας ταλαιπωρούν (όπως η αναβλητικότητα, η υπερφαγία ή το κοινωνικό άγχος) ξεκίνησαν ως μηχανισμοί προστασίας. Ένα Ego State ανέλαβε αυτόν τον ρόλο για να μας προστατεύσει από έναν μεγαλύτερο πόνο.
Για παράδειγμα, η αναβλητικότητα μπορεί να είναι το «όπλο» ενός μέρους μας που φοβάται την αποτυχία, άρα μας εμποδίζει να προσπαθήσουμε για να μην πληγωθούμε.
Ένα Παράδειγμα: Ο «Εσωτερικός Σαμποτέρ»
Σκεφτείτε μια γυναίκα που είναι πολύ επιτυχημένη στη δουλειά της, αλλά κάθε φορά που πρέπει να μιλήσει μπροστά σε κόσμο, νιώθει σαν ένα μικρό, ανήμπορο κορίτσι που τρέμει. Εδώ, η «Κατάσταση του Ενήλικα» (επιτυχημένη επαγγελματίας) έρχεται σε σύγκρουση με μια «Παιδική Κατάσταση» που ίσως κάποτε ένιωσε ταπείνωση στο σχολείο. Όσο κι αν προσπαθεί να «σκέφτεται θετικά», το παιδικό κομμάτι μέσα της εξακολουθεί να βιώνει τον τρόμο εκείνης της παλιάς στιγμής.
Η Θεραπευτική Προσέγγιση
Στη Βιοθυμική Ψυχοθεραπεία, δεν πολεμάμε αυτά τα μέρη του εαυτού μας. Αντιμετωπίζουμε τον «σαμποτέρ» ως έναν παρεξηγημένο «προστάτη».
Μέσω της Ύπνωσης, επικοινωνούμε με αυτές τις εσωτερικές καταστάσεις και τις βοηθούμε να εναρμονιστούν. Όταν το “παγωμένο” παιδικό κομμάτι νιώσει επιτέλους ασφάλεια και ενημερωθεί ότι ο κίνδυνος πέρασε, η εσωτερική σύγκρουση σταματά.
Το αποτέλεσμα είναι μια αίσθηση ενότητας και εσωτερικής γαλήνης, όπου όλα τα μέρη μας συνεργάζονται για το καλό μας.
